Çocuğuz  biz!
Dünyanın her yerinde
Yeşil
Mavi
Eladır rengimiz…
Çocuğuz biz!
Bazen hüzün olur gözlerimiz
Bazen üşür çıplak kalan bedenimiz
Bazen  kıllı zebaniler göğsünde
Çığlıklar kaplar gecelerimizi
Bazen yanarız
Bombalar içinde
Bazen  Allah adına
Kurşuna diziliriz…
Çocuğuz  biz!
Tankların tüfeklerin içinde
Ölüm korkusuyla besleniriz
Tanımayız kestiremeyiz
Maskeler ardındaki sizi
Sevgiyle nefretin rengini
Seçemeyiz…
Çocuğuz biz! Mesajın tamamını okuyun »

-ERKEK
Bu gün ayrılığımızın yıl dönümü
Beni çarmıha gerdiğin gün
Bu gün
Oturma odamın duvarına
“Seni çizdirdim”
Ben!
Hep seninleydim bir tanem
Akşamları senin karşına geçip
Rakımı yudumlarken
Seni yaşıyordum…..ala bildiğine
Bir gün dönecek
Döneceksin diyererek
Beyaz gülleri seriyordum yerlere
Bak geldin
Geldin işte
Bırak sarılayım sana
Ruhum sarhoş olsun kokunda Mesajın tamamını okuyun »

Elif’i artık çoktandır uyku tutmuyordu, gündüzü gecelerine karışmış, düşünceleri sınırsızca yoruyordu beynini. Bu bedensel bir rahatsızlığın dışa vurumu değildi, sadece düşünce ve hayal dünyasının içinde oluşturduğu fırtınaların sonucu, dönüşü olmayan bir yola doğru kendisini savuracağı endişesi, oldukça rahatsız ediyordu kendisini. Öyle bir olaylar zincirinin içine sarılmışdı ki, vücudu arınsa da vicdanı bu yükü nasıl kaldıracaktı, artık hiçbir zaman kendisi olamayacak, rahat edemeyecekti.
Hiç kuşkusuz, büyük bir beceriyle aile hayatına ve davranışlarına dikkat ederse, duygusal anlamda falso vermezse, belki de bu sırrını mezara kadar götürebilirdi. Bir insanın iradesi ve güçlü olmasının sınırları nereye kadardı? Ruhundan içtenlikle gelen arzularını, bir beden nereye kadar bastırarak durdurabilir? Çoğuları Elif’e kötü kadın gözüyle bakacak, bazıları ise lanetleri okuyacaktı şüphesiz! Belki azda olsa, birileri Elife hak verecektir! Bende merakla dinlemiştim, eminim sizlerde şimdiden merak ediyorsunuz Elif’in hayatındaki gizemli yönünü.
Otuz sekiz yaşında, iki çocuk annesi ve oldukça güzel bir Bayan, ev kadını olduğundan, her sabah erkenden kalkarak, işe gidecek olan kocasına kahvaltısını hazırlar, on yıldır olduğu gibi, büyük bir şefkatle kocasını yanaklarından öperek işine yolcu ederdi. Çocuklarına olan sevgisi, onlara karşı şefkat ve ilgi dolu sevgisiyle, çocuklarını hazırladıktan sonra onları yolcu eder, kendisini eş ve anne rolünde mutlu kılardı. Mesajın tamamını okuyun »

Hani!
Aşkların suskun seslenişinde
Çığlıklarımız vardı
Boğazımızda düğüm, düğüm
Haykıramadığımız
Ya da bir gece kahvesinde
Demli tavşan kanı çayın
Bitiremediğimiz yarım kalan sohbetinde
Gözlerine dalardım
Sanki!
Zaman dururdu o an
Bütünleşirdim seninle
Sen!
Ben olurdun
Bense sen
Aşkların bilmecesini çözerdik
Çoğu zaman
Ferhat ile Şirine takılırdık
O görkemli sevdayı
Tartışırdık seninle Mesajın tamamını okuyun »

Uzun seneler süren Din ve inançlar  araştırmalarımı, kısa olarak topladığımda: Hepsinin temelinde Sevgiyi ve hoşgörüyü buldum.
Günümüz koşullarında, insanın kendini bulması, imkânların çok olmasına rağmen daha zor. Teknoloji asrında, insan kendine çok uzak kalmış. Yaşadığımız şartlar, okul, devlet sistemi insanı kendisinden uzaklaştırmış. İnsanların %90 telaş ve  koşuşturma içinde. Kendileri için nerdeyse hiç zamanları yok.
İnsanları bazı şeylere bağımlı yapabilmenin en iyi yöntemi de kişiyi kendinden uzak tutmaktır. Kendinden uzak olan kişi, kolayca bir şeylerin bağımlısı olur ve Sanayi sistemi bunu çok iyi yapmaktadır. İnsanlar; aşırı tv, alkol, sigara, araba bağımlısı olmuşlardır ve bundan da sistem çok iyi kazanmaktadır.
Tasavvuf dünyası, yaşadığımız mantıksal dünyanın tersine,  duygu ve sır dünyası.  Tasavvuf da imkânsız diye bir şey ve zaman kavramı da yok. Her türlü sorunun cevabı mevcut
Mantıksal Dünyamızda, gerek aile, gerek okul, gerekse günlük yaşantımızda, bize öğretilenin tam tersidir Tasavvuf dünyası.
Her şey sende düğümlenir, her şey sende çözümlenir”
Var oluşun temel kuralları; sevgi, hoşgörü ve affetmektir. Aslında bütün inançlarda temelinde bunu anlatır. Sevgi sonsuzdur ve sevgi paylaştıkça çoğalır.   Birçok hastalığın ilacı da affetmektir. Bütün bunları anlayabilmek için kişi kendini tanımak zorundadır.
İnsan kendi isteklerinin tutsağıdır!
Yaşadığımız Anadolu topraklarında asırlardır sayısı belirsiz Ermiş, Evliyalar gelip gitmişler ve hepside, Tasavvuf diliyle Kamil insan olmayı öğütlemişler.

“Her ne ararsan, kendin de ara…. (H.B.Veli)” Mesajın tamamını okuyun »

Seratoninimi kaybettim, gören olursa lütfen bana haber versin. Hani şu mutluyken salgıladığımız hormon.. İşte onu kaybettim.. En son elimde paspas ile yerleri silerken, kovanın dibinde görmüştüm.. Şimdi yok.. Bulamıyorum.

Haklısınız, adımı, kim olduğumu söylemezsem; gördüğünüz seratoninin, bana mı bir başkasına mı ait olduğunu nerden bileceksiniz, diyelim ki benim, bana nasıl haber vereceksiniz? Adım Nalan.. Depresif Nalan… Sürekli depresyondayım.. Bana kısaca Depna diyebilirsiniz.. Ama bir dakika.. Dafne’nin hikayesini biliyorsanız, Dafne yani Defne diyin isterseniz.. Bilmiyor musunuz? O halde bir dakikada anlatıvereyim; “DAFNE özgürlüğüne alabildiğine düşkün bir kızmış, tanrı Apollo ona sahip olabilmek için hep peşinden koşmuş. DAFNE ise hep kaçmış. Tam Apollo onu yakalamak üzere iken, toprağa kök salıp bir ağaca dönüşerek, kendini kurtarmış. ” Güzel hikaye değil mi? Bence de.. Bana Defne diyelim. Gördüğünüz gibi, mitolojiden hormonlara kadar, her konuda bilgim var. Ne işine yarıyor derseniz, çok da işime yaradığı yok. Sadece depresyonumu biraz daha tetikliyor.

En son gittiğim doktor, ilaçlarımı değiştirdi ve “kendine hobiler bul, mesela çiçek dik, ev temizle, yeni arkadaşlar edin, kendini boş bırakma yani..” dedi. Çiçeklerim var ama yeni arkadaşlar edinmeye hiç takatim yok.. Bu yüzden ev temizliğine vurdum kendimi.. Jel şeklindeki çamaşır suyunun içine, güzel kokulu bir deterjan koyup da, yerleri paspas sopasıyla dans edercesine silerken, yüreğim hafifliyor. Kovayı sildiğim yerin önüne getirmeyi unutuyorum, bulana dek sildiğim yerleri yeniden, yeniden silince de zaten sorunlarımı unutuyorum. Kovayı bulduğum anda, seratonin seviyem yükseliyor, mutlu oluyorum. Mesajın tamamını okuyun »

Susmam gerekli şimdi
Her zamankinden daha çok…
Susturmalıyım şu lanet yüreğimi…
Yutmalıyım!
Dilimin ucundaki tüm cümlelerimi…
Teslim etmeliyim ruhumu karakışlara
Bir başına…
Ve çekip gitmeliyim uzak diyarlara…
Dur artık!
Sevmeyi bilmeyen yüreğim
Dur…
Sus dilim!
Lal ol yeter…
Yeter…
Hiçbir şey demeyin bana bugün.
Bırakın!
Kendi gözyaşlarımda boğulayım.
Teselliye gerek yok.
Mendilleriniz sizin olsun
Aksın özgürce yanaklarımda aşağı
Süzüle süzüle.
Karışsın sol yanımdan akan kanla
Harmanlansın. Mesajın tamamını okuyun »

Nasılda acımasızca kıymıştık bu yaralı sevdamıza, ömrümüzün tüketilmiş yıllarına, hüzünle karışık, sevda dolu ihaneti koymuştuk, değil mi bir tanem. Oysa sensizlik, nasılda acıtmıştı beni, çakır yeşili gözlerin, inci tanelerini dökmeye hazırdı hatıralarımda, şimdiki gibi. Onlara bir ömrü emanet edebilirim, ama sana değil be bir tanem, sana değil! Sen düzenin yeminli bekçisi, bense yıkmaya gücü yetmeyen, yeminli düşmanı, bu sevdanın kaderi nasıl olacak bir tanem. Bu yükü ne sen taşıya bilirsin, ne de ben, değil mi? Nasıl bakarım sonra dostlarımın yüzüne, ya sen nasıl bakarsın, bize karşı bu amansız kavganla var oldun, başkomser olman kurtarır mı zannediyorsun seni! Neden geldin yılların yorgunluğunu taşıyan bu bedene ve ne olursa olsun, sen bir gecelik kadınım olamazsın, sen kıysanda sevdan adına ben ve dostlarıma, ben sana kıyamam. Bu kadar zalim olamam, hala bir yanım alabildiğine romantik, bir yanımsa patlamaya hazır bir volkan sanki anlasana! Başımı kaldırdığımda, çakır yeşili gözlerini bana dikerek, beni incelediğini fark ettim. Gülümsemeye çalıştığımda, Aysel:
— Beni bir gecelik dahi olsa, kabul etmeyeceksin anlaşılan, değil mi Mustafa! Bana yalan söyleme, bu bile zor gelecek sana. Bana ve bu elbiseye, bir gecelik dahi olsa katlanmak istemiyorsun değimli? Sadece bir gecelik, belki o zaman vicdanımın o amansız ağırlığı kalkarda omuzlarımdan, doğrulur kalkar da, bakarım etrafıma, ben nerede yanlış yaptım. Bu sevdanın bendeki anlamı ne? Neden bu kadar önemlisin benim için? Sevdam mı, yoksa içimdeki öldürmeye çalışıpta, öldüremediğim küçük Aysel´mi baş kaldıran? Bana yardım etmek zorundasın, aşkımız adına, vicdanın adına sana sesleniyorum! Yardım et bana.
Korktuğum gerçekleşmişti, çakır yeşili gözlerden, şelale misali inci taneleri dökülmeye başlamıştı ve ben, çoktan yenilmiştim sana. Sıkı sıkıya sarıldım, hasretimin acı yükünü bırakarak geçmişe, sarılmak istediğim, yıllarca gelişini beklediğim günlerdeki hayallerim gibi ve günah yıkandı gözlerinin ayasında. Mesajın tamamını okuyun »

23 Nisan çocuk bayramı anısına, bütün Çocuklara armağan olsun.!!!
Bayramınız kutlu olsun.

Yağmur ektim gözlerine,
Umut serptim yüreğine.
Korma, kaçma yaşamaktan,
Unutma herşey kendi özünde.

Sevgi fidanları olsun yüreğine ektiğin,
Baharla açaçaktır sabır güllerin.
Yarınlarda olsun beklentilerin,
Dostluk, mutluluk, sevgi istediklerin.

Fırsat elinde tutmasını bil,
Gönül kırma, kemiksizdir dil.
Sevmek yaşamak,
Yaşamak mücadele.
Öyleyse kaçmadan kolayına
Direnişe yer ver yüreğinde. Mesajın tamamını okuyun »

Zaman gece yarısını çoktan geçmişti, gözlerim tavandaki tüm ayrıntılar bakmıştı, ancak ne kadar gördü, bilmiyordum. Sadece o hüzün dolu sesin ve gözlerin vardı tüm gecem boyunca. Ben, düzenin yeminli karşıtı, düzenin savunucusu baş komiser ile olacaktım, ne adına, ne adına olacaktı bu birliktelik, suskun korkularıma sığındım değil mi?
Bazı şeyler yerine oturmaktaydı, geçmişin çıkmaz sokaklarında, yolumu görür hale gelmiştim. Kimi olaylarda tutuklanmış, inanılmaz şekilde bırakılmıştım, beni sen mi koruyordun Aysel, neden, sadece bana olan aşkından mı? Sorulacak ne kadar çok soru var düne dair, cevap verecek misin acaba?
Sorularımın cevabını verecek mi, o inci tanelerini dökmeye hazır, çakır yeşili gözlerine nasıl dayanırım, söylesene bana? Yine mi yenileceğim, tüm kalelerimi zapt mı edeceksin, beni bana bırakarak, hüzün limanlarıma hapsedeceksin? İşte bir tek buna dayanamam, bu acıya katlanamam, oysa hep başım dik yaşamış, hep dik durmuştum yaşam karşısında. En büyük dayanağımın sen olduğunu anladığım anda, omuzlarıma taşınmaz yük, sırtıma kambur ekledin.
Sabahın ilk ışıkları yalarken yeryüzünü, çaresizliğimin girdabında boğulmuş şekilde, tavanı izliyordum. Bütün bir zamanın sonucunda tek yapa bildiğim, sana olan özlem dolu hasretimdi, sen yıllardır içimde kanayan yaram, yürek sızım, öfkeli tutsak başkaldırımda bile, tutunduğum sabrımdın. Anılardan geriye sen ve direnen ben kaldım derken, yıkarak bütün surlarını acımın, sana emanet bırakılmış bağlılığım kaldı değilmi. Kalan ömür çizgilerim, senin vicdan yükünü nasıl taşısın? Taşır mı acaba?
Bunca yıldan sonra ansızın neden gelmiştin, hangi hesabın hesapsızlığına sığınmıştın, ödenecek bedeller ödenmeden neden gelmek ihtiyacını şimdi duymuştun? Beynimin hücrelerinde asılı çengeller, beni huzursuzluğun engin deryalarına atmaktaydı. Ben, her şeye rağmen seninle bir araya gelmeye ve seninle konuşmaya karalıydım. Bir yanım ihanet, bir yanım sevdam ve bense acılarımın ortasında yapayalnız, gözlerim ise tavana mahkum hala.
Artık zamanı gelmişti aramanın, yavaşça elim telefona gitti, numarayı çevirdikten sonra beklemeye başladım. Uzunca bir süre çalmıştı ve kendiliğinden kapandı, şaşkın bir halde telefona bakıyordum. Neden açmadın, oysa dün benimle konuşmaya hazır olduğunu söylemiştin, bu kararından neden vaz geçtin? Beni bir kez daha, yeniden kararsızlığın pençesine hiç acımadan attın, neden be gülüm, neden? Gün tekrar örtüsünü atmıştı sokaklara ve ben aynı yerde oturuyordum, gözlerim bu defa telefona sabitlenmiş bir şekilde bakıyordu. Mesajın tamamını okuyun »

Birazdan, yıllar sonra karşılaşacağım, eski bir dostla olmanın aşırı heyecanını taşıyordum. Ortaokul yıllarımın anıları, birden bire fırlayarak çekmecelerinden, ortalığa saçılmışlardı. Ne kadar çok anılar sıkıştırmışım, küçücük denizime. Benden taşan bu duygular, daha da anlamlandı. Sanki o günlerin yalnızlığını duyumsadım ve ilk telefonu aldığımda yaşadığım şaşkınlığı, ben nasılda mutluyum şu anda.

Geçmişimin ayak sesleri; yürek sancılarım, sevincim, kederim, ansızın çalarak kapımı, saklandıkları köşelerinden çıkarak, sökün etmişlerdi beynimin kıvrımlarına. Neden ve niçin diyerek, sormak istedim, yıllar sonra ki gelişine? Soramadım! İyi ki sormadım, belki de mühür vurdu sevincim dillerime. Başkası değil de, neden sensin, ama senin gelişini yıllarca bekledim ve gelmedin. Kim bilir belkide gelemedin, gelmek istesen de. Fark etmez aslında; gelişinle ne değişecek ki?

Yılları düşündüm, sensiz geçen yılları, anılarım ihanet etmese bana, hatırlayacağım ama hatırlamak istemiyorum galiba! İlk seninle 2’ci sınıfta karşılaşmıştık, ben İzmir’ den gelmiştim, deli dolu, haşarı bir öğrenci, sense sınıfın en güzel ve en uslu kızı. Gözlerin çakır yeşili ve hep hüzünlü bakardı, sanki ağladın, ağlayacaksın ve ben hep senin ağlamandan korkardım. Belki de o günlerden kalma, her kadının gözyaşlarında bende ağlarım.

Zor yıllardı, her yerde çatışmalar devam ederken, insan ölümleri köşe başlarını tutmuştu ve benim kulağım, gözüm dışarıdaki çatışma seslerine odaklanmıştı. Sınıf başkanı ve o dönemin okul lideriydim ve seni koruyan silahşor. Sense suskun bir kabullenişle, yanımda bulunurdun, çoğu zaman silahımı emanet alır, içerde bana teslim ederdin. Benim her karşı çıkmamda, ‘’sen değil başka arkadaş içeriye soksun’’ deyişimde, öylesine hüzünlü ve bir o kadar kararlı bakardın ki, susardım ve sessiz iradene her seferinde yenilirdim. Yenildiğim kendimdi aslında, sana olan sevgime yenilirdim. Ve hayatım boyunca bir tek sen yenmiştin beni ve inciler dökmesinden korktuğum gözlerin. Mesajın tamamını okuyun »

Zor günlerin zulüm rüzgarı
Bu gün 1 Mayıs
Esme biraz
Karanlık zindanların
Solgun çiçeği
Kızıl karanfilim
Aç biraz
Şafak türkülerini
Söyleyen dilim
Bu gün susma
Konuş biraz
Özgürlüğün çocukları
Alanda şimdi
Al gençliğin bayrağını
Alanlara dol biraz
Yaşam sancıda
Doğacak güne
Avuçlarımda güneş
Tut biraz
Sende katıl
Yüreğimdeki Türkiye
Bu gün 1 Mayıs
Coş biraz

FATİH MEHMET YILDIRIM

Tutunmuşum gecenin koynuna
Bir yanım sen
Diğer yanım hasret
Nereye koysam seni
Bilmiyorum ki
Hadi bana aşka dair
Birkaç tümce dahi olsa
Söz söyle
İçerisi
Sağır odaların sessizliğinde
Belkide sözcüklerin
Asılı kalacak havaya
Fark etmez
Yeter ki konuş benimle
Susma ne olur
Sadece konuş
Konuş benimle Mesajın tamamını okuyun »

( Dursun Yılmaz’ın hayat hikayesi )
Bir Cuma akşamı dayımlara uğradım. Arada bir kendisini ziyaret ederim, sevdiğim ve saygı duyduğum büyüklerimden birisidir. Belkide, zor geçen çocukluğumda desteğini çok görmemden. Onunla, yıllara dayalı tatlı sohbetlerimiz olur zaman zaman. Ve ben, dayımı çok iyi tanıdığımı sanıyordum kendimce. Yanılmışım! Ta ki bu ziyaretime dek. Eşi Mürvet yengemle mutfakta oturmuş hoş beş edip, enfes demlediği tavşankanı çayı içiyorduk.
Bir zaman sonra, dayı’m başı önde içeriye girdi. Kafasını hafifçe kaldırıp beni gördüğünde, “Oh hoş geldin yeğenim,” dedi. Bende ayağa kalkıp iki yanağından öperek onu çok özlediğimi söyledim. Yüzüme, gözlerimin içine uzunca bir bakış attı, sanki rica da bulunacakmışçasına. Sonra, “Olca kızım,” dedi. “ Senin öyküler yazdığını duydum!” Bende, utangaç bir sesle; “Eh dayı,” dedim, “İşte bir şeyler yazmaya çalışıyorum.” O sırada, Mürvet yengem dayı’mın akşam yemeğini tabağına koyuyordu. Bir tepsiye de salatasını ve ekmeğini hazırladı. Dayı’m tepsiyi eline alarak, “Gel bakalım sana anlatacaklarım var. Birde Hamdi Çavuşun oğlu, Dursun’un hikayesini yaz.” Peşinden gittim, bi an duraklayarak Mürvet yengeme doğru mutfağa döndüm. Telefonla konuşuyordu! Ben daha yenge sende gelsene demeden, torunu Miraç’ın ateşi çıktığını ve minik bebeği görmesi gerektiğini söyleyerek, aceleyle evden çıktı. Mesajın tamamını okuyun »

Zaman!
Sonsuzluğun beklentisinde
Ve an!
Hapis olmuş gözlerine
Bedenim seni özlüyor
An zamanı
Zamansa
Sana mahkum
Bana mahkum
Bize mahkum
Gün saymakta
Bedenimizin ceza evinde
Biliyormusun!
Her şeye rağmen
Bırak
Esir kalayım gözlerinde
Aşkın sarhoşluğunu
Tadayım dudaklarının
Busesi şarabımda
Dağılsın saçların
Deniz misali Mesajın tamamını okuyun »

“ Munzurdan bir kuş indi/
karalı karalı gittim baktım kanatları/ yaralı yaralı/
kirvem belli Dersim dağları maralı, maralı/
………..
/ Munzur’dan bir tas su verim de ölem diyor/
hem ağlıyor, hem türkü söylüyor/”

Önce baraj kapakları kapandı, ardından sularım her tarafı kapladı, yatağım boşaldı geriye çamur ve bataklık kaldı, akarsuyumda yüzen balıklar çırpınmaya başladılar.. Evler, ahırlar, ağaçlar sular altında kaldı..

İçim kan aktı çocuklar inanın içim kanadı.. Bir de 1938 de böyle kanamıştım, gördüklerim yaşadıklarım içimi kanatmıştı, yine kan akmıştım. Mesajın tamamını okuyun »

Küçücük yumuk ellerinle
Güneş sıcaklığında gülüşünle
Dünyaya merhaba diyen bakışınla
Hoş geldin bebeğim
Yaşam merhaba diyor sana
Ediz merhaba
Günler seninle dolacak
Her günde büyüyeceksin
Anlamını öğreneceksin kelimelerin
Eşyaların adlarını
Ve tanırken insanları
Sende katılacaksın hayata
Bazen kızacaksın bizlere
Bazen seveceksin
Anlamayacaksın büyüklerin
Yaptığı işleri
Büyüdükçe biz olacaksın
Biz oldukça
Uzaklaşacaksın çocuk dünyandan
Ne çocuk kal Ediz
Ne de büyü bizim gibi
Sokma yalanı gününe, gecene Mesajın tamamını okuyun »

Sevme beni
Ciddiye alma
Sevilmeye değmem diyorsun
Seni sevmeden
Sana dokunmadan yaşamak
Seni anlamadan sevmek
Nasıl olur be bir tanem
Ben senin
O yıkılmaz yanındaki
Yıkılışını
Ben senin
Çaresizliğin girdabında
Darma duman oluşundaki
Yıkılmazlığını
Çelik maskenin ardındaki
Çocuksu hüznünü sevdim
Ben senin
Başkaldırmalarında ki Mesajın tamamını okuyun »

Gecenin koynundayım
İçimde yarına dair
Yaşanmamış ümitler
Belki farkında değilsin
Hayat beklentileriyle
Köşe başında beklemekte
Denizse köpük köpük
Dalgaları vurmakta gemiye
Ege kıyılarında aşk
Hüzünde yaşıyor sessizce
Sanki yaşam durmuş
Küpeşteki panoramasında
Karşıda Ege adaları
Farklı biçimde
İrili, ufaklı
Kimisi kocaman
Girit!
Rodos misali
Bize benziyor belkide Mesajın tamamını okuyun »

Biliyor musun?
Sevmişim seni kadınım
Ekmeğin
Suya hasreti
Toprağın
Tohuma sevdası gibi
Rüzgarın
Yel değirmeninde
Sessizce dönen
Çarkın ritmik şarkısısın
Aşkın fısıltısında
Yalnızlığım gibisin sen
Baş koymuşum sana
Gecenin karanlığında
Seni sevmek belkide
Kaldırımda ki gölgeme Mesajın tamamını okuyun »

Sen!
Yalnızlığımın çığlıkları gibisin
Karanlık gecemde
Aydınlığa hasret
Cehennem azabımsın
Uykusuz ve yorgun
Ve unutulmuş anıların
Terk edilmiş sofrasında
Ekmeğin son kırıntısı
Şarabın
İçmekten bıktığım
Son damlasısın sanki
İçimdeki Araf’sın
Kendimde kızarak
Defalarca çarmıha gerdiğim
İçimde öldürdüğüm
Yalnızlığıma gömdüğüm bensin
Unutulmuş şarkının Mesajın tamamını okuyun »

Yine gidiyorsun
Yalnızlığının koynuna
Şafaksız akşamların
Bekleyişinde ki sessizliğe
Kim bilir belki
Yarık kalan yürüyüşün
Son adımı
Atılmadı daha
Kaldırıma asılı kaldı
Ayak sesimiz
Bekleyişimiz
Ve sensizliğim
Ucu ucuna eklenmiş
İlmik gibi
Hasretimi örüyorum
Ve demir atmışım
Hüzün limanıma Mesajın tamamını okuyun »

Funda öğretmen, yetimhanenin bahçesinde diğer küçük çocukların arasında Hüseyin’i göremeyince, telaşlanarak aramaya koyulur! Yemekhanesinden başlayarak, yattığı odasına, bodrum katından tut, çatısına varana kadar, ama bulamaz! Telaşı daha da artarak yüreği alevlenir bir anda, mutfakta çalışan Akgül ablasının yanına koşarak nefes nefese, ’’Hüseyin’i gördün mü? Ve yakınarak ‘’yine kayıplarda’’ der. Hademe Akgül, ‘’görmediğini’’ söylerken kendiside endişeye kapılır! ‘’Anlaşıldı kızım, bu çocukla işimiz var bizim,’’ sırtından önlüğünü çıkartarak, ‘’beraber arayalım’’ der. Saatlerce aramanın sonunda, Funda öğretmenin sinirleri bir hayli gerilir ve güneşin batmasıyla karanlık yavaşça etrafa yayılmakta. Funda öğretmenin alnından sıkıntı terleri akarken, yanakları da öfkesinden kızarmıştı. Gözlerini büyümüş, ellerini de sıkıca birbirine ovuşturarak söylenmeye başlamıştı; ‘’Biz ne yapacağız şimdi, ya başına bir kötülük geldiyse! Ah Akgül abla, her çocuğu anladım! Çözebildim eğitim hayatımda! Bir tek Hüseyin’e yaklaşamadım, neyi uyguladıysam başarısız kaldım!’’ Delirecek gibiydi artık Funda öğretmen. Hüseyin’i, o küçük içine kapanık çocuğu ayrı severdi. Mesajın tamamını okuyun »

Şimdi
Uzak bir ketteysen
Üşüyorsan.
Ve yağmur yağıyorsa
Sicim, sicim
Tane, tane değil
Avuç, avuç değil
Kucak, kucak düş yüreğime
Bekleyeceğim

DEHMAN ÇEVİK Mesajın tamamını okuyun »

Getir gözlerini aşkım
Gözlerinden öpeyim
Gözlerin yoksa canan,
Dünyayı neyleyeyim
Senden uzakta,
Dünyadan ve gözlerinden uzak
Getir gözlerini, dünyayı göreyim
Gözlerinsiz, kendime bile hasret,
Getir hasretimi, gözlerini öpeyim
Gelmezsen eğer,
Getir gözlerini canan,
Gözlerinde öleyim

DEHMAN ÇEVİK
25.02.2004. Mesajın tamamını okuyun »

Sus dedin
Sustum…
İlham perin oldum
Esrarengiz kaldım
Yıldız misali göklerde
Ulaşılmazsın dedin
Düştüm avuçlarına
Yoruldum dedin!
Göklerin perdesini çektim
Saçlarım yastık
Tenim yorganın oldu
Yağmur ol yağ dedin
Yağdım!
Kurumuş taşın toprağın
Bereketlendi
Tomurcuklar açtı yüreğinde
Rüzgar ol
Es dedin
Estim!
Bazen tenini okşayarak
Bazen iliklerine akarak Mesajın tamamını okuyun »

Umutların tükenmişliğinde
Yalnızlığın hırçın kollarında
Var olmayan bir hayale
Daldıkça dalıyor yüreğim
Kimi zaman bir dost arıyor
Kimi zaman yalnızca anneyi…
Kah!
Şefkate susuyorum çöllerde
Kah!
Sevgiyi özlüyorum aşk denizinde
Denizi doğayı seyrederken
Dağlardan!
Yamaçlardan iniyorum
Ruhumun!
Bomboş derinliklerine
Çığlıklarından ürküyorum ruhumun
Kulaklarıma!
Pamuklar tıkamak istiyorum
Yalnızlığa direniş çığlıkları
Mesajın tamamını okuyun »

Kendi doğrularımı kaybettim yanlışlarımda… Çalkantılı ikilemlerin çifter çifter devir daim yaptığı ruhumu arıyorum, buram buram sensizlik kokan benliğimde bensizliğimde… Tıpkı koca bir deryada bıraktığım, deryadan farksız bir katrenin izini sürmek istercesine… Bilmiyorum nedendir bu ulaşmak istemezlik ruhuma! Çok da seviyorum kendimi oysa? Gel gör ki ben olmak istediğim ben’e bir arpa boyunu geç; bir karınca adimi kadarcık dahi yaklaşamıyorum annem. Sen kadar kendimedir de hasretliğim.
Kana kana içmek istedim hep sevgiyi verilebildiği ölçüde. Bilhassa seni ve sevgini yaşayıp kazımak isterdim her zerreme…

Fakat ben seni tanıma fırsatını bulamadan meçhuller alıverdi seni… Seni tanıyamamakla beraber; asılsız benliğimle dolanıyorum dünya denen mekanda, o günden bugüne. Üzgünüm annem! Ben de istemiyorum ruhumun böyle silik silik varlık gösterisini. Onulmaz yaraların büyüdükçe, büyüyüşünü engelleyemeyişim acıtmaz mı ki beni sence? Olmak istediğim örnek bir benlik değil ki beynimdeki: Mesajın tamamını okuyun »

İnci esrarlı gözlerin,
Mağrur bakışların,
Yırtar geceyi.
Gözlerindeki;
Çöl yangını yeri,
Susuz,
Yağmursuz.
Ne bir umut,
Ne bir bekleyiş,
Düşer yangın yerine.
Gözlerindeki esrime;
Buruk,
Arık,
Küskün.
Unutulmuş dönencede,
Sabırın adısın Leyla’m.
Terkedilmiş zamanlar;
Kurak,
İğdiş,
Dirimsiz.
Ahu yüzlü Leyla’m..
Kırgın geleceğe,
Hoyrat dalgalar çarpar. Mesajın tamamını okuyun »