SUSTUKÇA KONUŞTU İHANET VE AŞK, KENDİNDE KENDİNİ İNKAR ETTİ(Mİ)

Kadınla erkek
Topladıkça birer birer
Kayb oldular
Kimliklerinin kimliksizliğinde
Önce acılarını çoğalttılar
Sonrasında
Kabuklar bağladılar
Salyangozlar misali
Oysa
Denizde değildi ortamları
Yalnızlık ve hüzünle
Gemiler misali
Bağlanmışlardı limana
Yosun tutmuştu her yanları
Ve aşk
Küsmüştü onlara
Kadın inadına
Tutunmuştu erkeğin gözlerine
Erkekse
Uzaktı kadının limanına
Sadece duygularında karmaşa
Ve bir bekleyiş vardı
Hayallerinin orta yerinde
Emin olmadığı
Çerçevesiz bir resim
Küçücük ev hayali kadına
Korkular kalmıştı adama
Ve her ikisi de
Yalnızlığa tutunmuşlardı aslında
Adam kırık dökük anıları
Toplamaya çalışırken
Kadının gözlerinden
İki inci tanesi süzülerek
Islattı çok sevdiği bluzunu
Erkek tutarak kadının elini
Biliyormusun
Anılara ihanet kapıyı çalıyor
Duyuyorsun değilmi
Kurtarmalıyız aşkımızı
Ya da ayrılmalıyız
İki yabancı gibi
Yaşayamam seninle
Aynı çatı altında
Bu sana
Ve bana yapacağım
En büyük haksızlık olacak
Kadın gözyaşlarını silerek
Baktı adamın gözlerine
Hayatında
Başka bir kadın mı var
Aldatıyormuşsun beni
Doğrumu
Anlat bana
Beni
Kuşkularımın denizinde boğma
Yardım et
Uzat ellerini
Sesindeki o içten yalvarış
İncitmişti adamı
Ne kadar uzun zamandır
Başkasını sevdiğini
Nasıl anlatacağını düşünürken
Kadın sessiz bir kabullenişle
Anladım
Sus konuşma
Geride kalan anılar
Çocuklarımız için
Sessizce olsun her şey
Sadece meraktan soruyorum
Aslında sorulacak
Çok şeyler olsada
Sormayacağım
Adam merakla baktı
Kadının gözlerine
Suskunluğun acımasız izlerini
İlk orada fark etti
Ve ilk defa orada
İhanetinin bedellerini
İlk orada keşfetti
Anladı ki artık
Kabil olmayı kabullenerek
Yaşamaya mahkum olduğunu
Ve kadının çalınan
Güven ve gururunun
Habil olarak
Peşi sıra amansız takibini
Hep ensesinde hissedeceğini
İhanete koşullanmış yaşamının
Ateş böceği aşklarda
Mevsimleri bile doldurmayarak
Teninin ateşinde kuruyacağını
İlk orada anladı adam
Zor tercihini yapma zamanı
Gelmişti artık
Ya kalarak
Dünyasının yıkılmış surlarında
Küllerken aşkını
Unutacaktı kendini
Feda edecekti
Yaşamın dayattığı sorumluluğa
Kadının içinde
Hep kuşku yaşayacak
Kırılgan ruhunun
Tüm sorumluluğunu
Yükleyerek adama
Mutluluk maskesine
Sığınarak her ikisi
Yaşayacaklardı
Adam sessizce
Kalktı yerinden
İki sözcük kilitlenmişti
Dudaklarının cezaevine
Birazdan özgür olarak
Çıkacaktı içerden
Kadında kalktı yerinden
Karar anının
Son tik tak’ları
Kulaklarında yankılanarak
Baktı adama
Kararsızlık
Şelale olmuş
Akarken üzerinden
Beyninde iki sözcük
Yankılanıyordu
Affet beni
Unutarak her şeyi
Yaşama bıraktığımız yerden
Devam edelim
Unutalım yaşanmışlıkları
Ve kadın
Hazırdı affetmeye
Erkek
Bir başka ihanetine kadar
Vicdan azaplarıyla kıvranarak
Ve her fırsatta ihanete tekrar
Yaşayacaktı ve bir gün
Kadın dayanamayarak
İhaneti kendinde
Ve teninde yaşayacaktı
Zorunluluk sonucu
Bu sahtekar ilişki
Bitecekti
Ya da
Gitmek zorundayım
Elveda diyerek adam
En zorunu seçerek
İhanetinin paslı hançerini
Yüreğinin orta yerinde
Yaşamaya davetiye çıkardı
Ölünceye kadar
Bütün limanları gezerken
Ateş böceği tarlasında
Aşk ve sadakatini arayacaktı
İhanetinde adam
Özgürce

FATİH MEHMET YILDIRIM
14.05.09 ŞAHMAT CAFE&BİSTRO MERSİN
FERİT VE TUTUŞTU ŞAFAK EYLÜL’DE
Romanın yazarı ve şair
fmyildirim88@hotmail.com
www.fatihmehmetyildirim.com
www.songultoker.com
www.genelce.com
www.altustolus.com
www.welatperwer.com
www.ozgurmedya.eu
www.yazindergi.com
Bu şiirimi, bende ki ihanetleri sorgulayan tüm aşık olduğum ve olacağım kadınlarıma armağan ediyorum.

Bu Yazıyı Toplamda 1062 Kişi Okudu

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair ve yazar, Şiir