KÜLLERİMDEN YARATACAĞIM KENDİMİ, SEVGİNLE YENERKEN BEYAZ ÖLÜMÜ

Dağınık bir oda
İçerde!
Boğuk bir hava
Hafif dumanlı
Çarşaflar delik deşik
Sigara izmaritinden
Ayakta uyuyorsun
Haberin yok kendinden
Yatağının önünde
Bir tahta masa
Üstü bıçak çizikleriyle dolu
Koka’yini
Eroin’i
İğneleri
Kaşık
Isıtmak için
Ve meşhur jilatin kağıdı
Yavaş
Ve eziyetlerle dolu
Bir ölüm daveti
Daha
Neler, neler…

Avuçlarının arasından
Kayıp gidiyor ömrün
Farkına vardığında
Bu yola girmiştin çoktan
Dönmek istediğinde ise
O beyaz ölüm
Artık seni bırakmadı
Yıllarca damarlarını
Onunla doyurdun
Beyninin tüm hücrelerini
Ona emanet ettin

Mecbur kalıpta
Her odana girdiğimde
İçim titrerdi
Tüylerim ürperirdi
Yüreğime inceden
Bir acı saplanırdı
Sana bakıyorum
Yatağına oturmuşsun
Başın hafif öne eğik
Dünyandan haberin yok
Alnından terler akıyor
Vucutun titriyor
Gözbebeklerin sönmüş
Işık saçmıyor artık
Damarlarına
Bakamıyor gözlerim
İltihap bağlamış
Kolların
Yaralar içinde
Ne zaman!
Ölürüm diyerek
Bekliyorsun belkide
Yaşamak
Bu kadar yükmü
Kurtuluşmu sence
Canım kardeşim
Hayellere dalıyorsun
Ara sıra
Eskiden böylemiydim?
Ne oldu bana?

Nice!
Dağ gibi delikanlıların
Nice!
Tertemiz ve saf
Güzel genç kızların
Damarlarında dolaşıyorsun
Sen!
Beyaz ölüm
Ruhunuzu zehirleyerek
Gömerek toprağa onurunuzu
Öldürüyorsunuz kendinizi
Yavaş yavaş
Acı çekerek
Ve çektirerek sevdiklerinize
Yok ediyorsunuz bedeninizi
Nice ailelerin harabeleri
Ve lanetlerinde büyüyen
Kabus dolu bir dünya

Ve siz
Beyaz ölüm tacirleri
Yazık değilmi?
Günah değilmi?
Varsa Allahınız?
Ondanda mı korkmuyorsunuz?
Paranın cazibesi
Körmü etti vicdanlarınızı?
Yoksa teslimmi ettiniz
Vicdanınızı beyaz ölüme
İnsanmısınız siz!
Ne farkınız var
Hayvanla demeyeceğim
Hayvana hakaret
Size iltifat gelecek
Be kitapsızlar
Nasıl okşuyorsunuz
Gönül rahatlığı ile
Çocuklarınızın saçlarını
Baka biliyorsunuz
Gözlerine sevdiklerinizin
Utanmadan
Gözyaşlarını insanların
Katık ede biliyorsunuz
Ekmeğinizin tuzuna

İlk günleri hatırlarmısın
Nasılda rahat söylerdin
Ben!
Hayatta bağımlı olmam
Güçlüyüm!
Denedim ve bitecek
İradem var benim
Güveniyorum kendime
Ve inan bana aplacağım
İstesem !
Hemen şimdi bırakırım
Ondanmı korkarım
Bana sadece para gerek
Bu son olacak
Denedim ve bu gün
Onu son kez kullanacağım
Ne var ki bunda
Nasılda inanarak
Söylerdin bunları
Ve yalan söylediğini
Sende biliyordun!
Değilmi?

Sadece senmi
Kaç kez söyledin
Bu hayasız yalanları
Senin gibi
Söylemekte aynı sözleri
Her bağımlı genç
Ve her aile
İnanmadan
İnanmak istemekte
Bırakın bu illeti
Bu beyaz ölüm
Ne olur
Vermeyin ona
Bedeninizi
Ruhunuzu
Ve beyninizi
Damarlarınızı
Teslim etmeyin
Aradağınız sahte cennete
Ve bırakmayın kendinizi
Dönüşü olmayan
Çıkmaz sokaklara

Her sözünüz
Size ne ile başlıyor
Bu can benim
Kötülükse kendime
Ya sizi sevenler
Anneler
Babalar
Eşleriniz
Ve masum evlatlar
Sizi seven dostlarınız
Onlarda!
Çekmekte aynı acıları
Seninle birlikte
Öyle değilmi kardeşim!
Ve biliyormusun
Her şeye rağmen
Onlar seni
Çok seviyor
Benim gibi
Damarlarında
Beyaz ölüm
Dolaşsa bile

Gün geliyor
Krizlere giriyor
Evde ne varsa
Paramparça ediyorsun
Gün geliyor
Uğruna ölürüm dediğin
Aile fertlerini döverek
Onları incitiyor
Karına
Çocuklarına
Eziyet ediyorsun
Para için
Onurunu satarak
Çalıp çırpıyorsun
Bir gramlık eroin uğruna

Ve giderek alıştık
Kardeşim bu haline
Çaresizliğin!
Çaresizliğimiz oldu
Ailece
Dostların acıyan bakışlarını
Umursamaz olduk
Yinede!
Kardeşimdin benim
Korkarak sevdiğim
Ve gün olup
Ölmesini dilediğim

Çünkü
Her seni gördüğümde
Ben!
Bin kez ölmekteyim
Ne zor biliyormusun
Yavaş yavaş
Tükenişini görürken
Beklemek
Canım gibi sevdiğim
Kardeşimi
Teslim etmek
Beyaz ölüme

Oysa !
Ne hayellerimiz vardı
Senden yana
Babam derdi ki
”Aslan oğlum büyüyecek
Baba olacak
Aratmayacak ailede yerimi”
Kardeşin ve ben
Karın bir olacak
Çocuklarınla
Küçücük dünyamızı kuracaktık
Güvenle bakacaktık yarınlara

O güzel hayaller
Ne çabuk bitti
Değilmi
Şimdik sen
Beyaz ölümün pençesinde
Bense!
Sessizliğimin ücrasında
Sessizce beklemekteyim
O meçhul günü kardeşim
Altın vuruş denen
O lanetli günü

Annen senin için
Hep göz yaşı döküyor
Baban gibi
Çaresizliğine yanıyor
Ablan seninle birlikte
Umudunu yitirdiğini anlıyor
Kız kardeşin senin için
Hala!
Güzel düşler kuruyor
Defalarca dile getirdim
Güzel kardeşim
Seni!
Ne kadar çok sevdiğimi
Gözlerinin içine bakarak
Yüzünü okşamaya çalıştım
Seni bağrıma basarak
Doyasıya
Sarılmaya uğraştım

Dünya döndüğünden beri
İnsan aklı erdiğinden beri
Sevgi en güzel ilaçtır derler
Sevginin başaramıyacağı
Hiç bir şey yok derler
Senin damarlarında dolaşan
O korkunç beyaz ölüme
Tabi ki!
Sevgide yenik düşer
Belki!
Sevgimizi hissettin
Belki!
Anlamaya çalıştın
Sanırım imkansız
Çaresizliğin içinde çırpınarak
Uzun ama
Dönüşü olmayan
Çıkmaz sokaklara girerken
Yol alamıyorsun
Kavuşamıyorsun aydınlığa

Beyaz ölümü seçmeseydin
Hayallerimiz belki
Gerçek ola bilirdi

Seni tanrıya emanet ederken
Seni
Çok seviyorum
CANIM KARDEŞİM
Ve diğer kardeşlerim
Teslim olmayın
BEYAZ ÖLÜME

OLCA BAL
04.02.2009 DÜREN

Bu Yazıyı Toplamda 377 Kişi Okudu

Tags: Olca Bal, Şair, Şiir