ROMAN TANITIMI: KULVAR DEĞİŞTİREN ADAM: YAZARI K. TAHİR SAPAZ
Kulvar değiştiren adam, adlı roman, öğretmenim Tahir Sapaz tarafından, iki binli yıllarda kaleme alınmış, içindeki konunun her birisi ayrı bir hikaye ve felsefeyi içeren çok güzel bir kitap. İlk anda sıkıcı gibi gelen kitabı, anlamaya çalışmaya başladıkça beni sardı. Belki mekan ve kahramanları tanıdığımdan ve belki de kahramanımız Veli çavuş’un dil üslubunu, ben çocukken duyduğumdan olacak beni derecesiz etkiledi. 2006’da baskıya verilmiş kitapta Yazarımızın dünya görüşünü ‘ Kulvar değiştiren adam’la karşılıklı sohbet ve yorumla ele alması ve dünle bugünü karşılaştırması çok harika olmuş.

Veli Çavuş, Kızıldeniz’de, Yemen’de, Suriye de ve de Çanakkale de savaşmış bir kurtuluş savaşçısı dır.
Eğer bu insan bu günkü teknolojiyle karşılaşsaydı çok şey öğrenilirdi ve anlatımlarından tarihi canlı gibi, tanığından izleyebilir ve duyardık.

Veli Çavuş, lakabı, nam ı diğer ‘Kirli Veli’, sırtından askeri pardesüsünü ve ayağındaki çarığını ölene kadar çıkarmayıp, düzene tepki göstermiş bir insandır. O hep savaş halindedir.
Düşmanı, her cephede perişan etmiş ve Atatürk ile diz dize çarpışmış bu dev insan, alavereye, dalavereye, soygunculuğa, rüşvete ve Osmanlının siyasetine, kendi deyimiyle; Hüt hüt….de hüt hüt. Read the rest of this entry »

Yıllar önce, Frankfurt belediyesi bünyesinde, temizlik işçisi olarak çalışan Hasan, tuvalet sıkıntısı çeker. Caddelerin, sabahtan erken temizlenmesinden dolayı ki, sabah 06oo’da başlanır. O saatlerde de, tuvalet sorunu büyük olur, çünkü Her yer kapalıdır. Sıkıştığınızda yer bulamazsınız.

Hasan işte tam bu saatlerde, bir yaz ayında sıkışıktır. Tuvalet arar bulamaz. Ağaçların arkasına gitmek ister, orasını da gelen geçen görür. Aklına dala çıkmak gelir.
Ağaca çıkar, etrafı gözetler kimsenin görmeyeceğinden emin olunca da, kuşlar gibi Read the rest of this entry »

Horten çobandan yün bekliyor

Recklinghausen şehrine ilk yerleşenlerden madenci kayın babam, eşi Fadik hanımın, baskılarına da dayanamaz, koyun yününden birkaç yorgan almak ister ve biner Hochlamark’tan otobüse, ulaşır şehrin merkezine, şimdiye kadar adını duyduğu, kocaman Horten mağazısına girer.

Ana girişten garip bakışlarla yürür ve söylenir, ’vay anasını be, şu yere bak içinde top oyna’ der. İlk, gezer içini, ancak istediği yorganı bulamaz. Orada dolaşan, beyaz gömlekli orta yaşta bir görevli, anlar kayın pederimin çaresizliğini, sorar; ‘Bitteschön herr, wie kann ich ihnen helfen’ – Buyurun size nasıl yardımcı olabilirim.

Kayın babam, ıkına, sıkına, yorganları göstererek, meeemmmeeee diye garip şekilde koyun sesi çıkarır, satıcı anlar hemen, kaz tüyü olduğunu anlatır, ama, babam anlamaz. O yine meee.. diye tutturur. Satıcı oranın şefi imiş, alır yanına girerler depo kısmına, kayın babam kapının ağzına ayakkabısını bırakır, çünkü çok temiz bir yer ve özel yerdir diye düşünür. Adam bakar ki, ayağında ayakkabısı olmayan müşterisini alır ve geri getirip giydirir. Yine yanına alır ve yorganlara götürür. Read the rest of this entry »

FİLİSTİN SOS VERİYOR

Dayanılmayacak derecede ve şiddette bu saldırılara, Filistin halkı direniyor. Başka alternatif te bırakılmış değil. Irak halkı da aynı sorunlarla karşı karşıya, ABD ve İsrail ortak saldırı düzenliyor ve orta doğudaki planlarını başarıya ulaştırmak için çaba harcıyorlar. Dünyada altmışa yakın, İslam ülkesi var, bunların önemli bölümü Arap, ama, nedense, bu kaypak Arap liderlerden gık, çıkmaz. Sesini çıkarsa da, başka bir şey çıkaramaz. Anlayacağınız, bir İsrail, altmış devlete bedel.

İsrail deki seçimlere kadar, bu saldırılar bu tempoda da devam edeceğe benziyor. Filistin halkı susuz, aç, yoksul, ilaçsız, eğitimsiz, korunmasız ve en önemlisi yaşamak ve yaşamamak arasındaki çizgide gelgitleri yaşıyor.

41 yıldır bir halk kurtuluş mücadelesi veriyor. Bombalanıyor, abluka altında tutuluyor, ambargo uygulanıyor, işkence ediliyor. Her gün başında nereye düşeceği belli olmayan bombalar uçuşuyor. Dünyanın sesi de çıkmıyor. Sade bir ses çıkıyor, o da yıkıntılar arasından bağıran, YA ZAFER, YA ÖLÜM. Read the rest of this entry »

Mezbahada çalışan arkadaşlarımız, bir protesto yürüyüşünde, gerekli olacak etlere, para ödememek için, önemli bir miktarda eti, dışarıya çıkarma kararı alırlar. İçlerinde Ozan A’da vardır. Etlerin en iyi yerlerinden kesip, bellerine sararak, üç gün üst üste, etleri dışarıya çıkartırlar. Fakat son gün, kapıda kontrol yapan görevli, Ozan A’ya:
- Nasılsın, bayağı kilo almışsın.
Der ve karnına vurur. Ozan’ın rengi gider. Yakalandığını zanneder bir an ve ekler: Read the rest of this entry »

Karamahmutlu, Armutçu lakablı, Mehmet Yıldırım vardı. Küçük Esat’ta çukurkahveden, herkes tanırdı onu, taşaronluk yapardı. Ama bu hikayesi Almanya, Köln’de geçer. Şu an 70 yaslarında ve emekli… Köln‘de Hasan adında bir genç vardır. Hasan, sünni bir genç kızla tanışır ve nişanlanır. Aradan zaman geçer, düğün zamanı gelir çatar. Kız tarafı tutturmuş, illa da nikah diye, ama ortada hoca yok. Eskiden Almanya’da hoca bulmak, çok büyük bir sorundu. Hasanın aklına, Armutcu Memet gelmiş:
-Abi, kurban oluyum sana, yalvarıyorum, şu işi çöz.
-Yapamam oğlum. Read the rest of this entry »

Arkadaşlar, kendi aralarında şakalaşırken, aç Hüseyin isimli olanı, diğer arkadaşlarına sorar. Devrim olursa Ozan’ımıza hangi mevki yi vereceksiniz dostlar?

Ozan’ı, kızdırmaktan başka bir şey düşünmeyen aç Hüseyin, herkesin kafasını soru ile yormaya başlar. Bazıları iyi bir yere tayin eder, diğerleri daha iyi yer araya dursun, saz ve sözleriyle meşhur olan Ozan’ımız, dostlarının bu cömertsizliğine bozulur.

O, daha kariyerli bir iş hayali ile düşünmüş olacak ki, Aç Hüseyin’in’Taş ocağında taş kırdıralım, nasıl olsa onlarda proleter’ teklifine ateş püskürür.

Ozan basar küfürü Hüseyin’e ve de derki, “şimdiki halim ondan daha iyi beyler, o zaman ben niye devrim yapayım ki?

Yıl 1978 Mayıs ayıydı, ben, Abidin, Oğuz, İsmail abi ve Çelebi karakola düştük. Oradan kimlik soruşturması için, bizi emniyet’ten, siyasi şubeye gönderdiler. Zemin katta, hücredeyiz. DAL gurubu ve diğer iskenceciler, sürekli işkence ediyorlar. İçeriye getirilen insanlar, yerlerde süründürülerek getiriliyorlar. Bir torba atar gibi atılıp, gidiliyor. Birde sakın su vermeyin diyorlar. Su içince, elektrik verilen kişinin vucutu şişme yapiyor. Bu arada, hırsızlıktan gelende çok, Avni baba diye bilinen komiserde onları, bu işkence tezgahından geçiriyor. Pazartesi, akşama yakın, kırk yaşın üstünde bir adam geldi. Çelebi, o kadar meraklıki, gelene soruyor, gidene soruyor. Diğer hırsızlardan birisi, filtreli sigaranın, filtre bölümünü yaktı ve tükürerek bir bıçak yaptı, sanki jilet dersin. Herkes ona bakiyor. Çelebi, “anam gurbanın oluyum, daha neler görecek la” dedi. Adam döşüne caldı, sigaradan yapma jileti, ortalik kan gölü oldu, hemen polise bildirdiler ama ilgilenen kim, diğer yeni gelen vatandaş, bağırıyor. Beni yarın mahkemeye çıkarın nolur, diyor. Çelebi, hemşerim sen neye geldin? Diye sordu. Abi yarın mahkeme olursam, Çarsamba‘ya etli kuru fasulye garantide, eğer ertesi güne kalirsam, yetisemem. Çelebi sordu, sen ne çaldın arkadaş diye, oda karyola çaldım, portatif olanından, dedi. Biz hep birden baska bir sey yokmuydu, dedik. Zavallı adam şaşırdı. Abi ben yakalanmak için çaldım. Amacım Çarsamba‘ya etli kuru fasulyeye yetişmek…………..

A.İhsan Sagmen, 19.07.2007
alisagmen@hotmail.com

Zamanın birinde, iki arkadaşım İsviçre den ziyarete gelmişlerdi. Birisi, Sami hoca, diğeri ise İmam, Frankfurt Haupt bahnhof’un da ( Ana tren garı) inmişler. Ceplerinde parada yok, uzun sürede aç kalmışlar, tüm harçlıklarını da tren ücreti olarak ödemişler.
Kapı zili çaldığında eşim açar kapıyı. Bakar ki, Sami ve İmam, hoş geldiniz der içeri alır.
- Bacı İhsan nerede?
- Bir saate gelir, çalışıyor.
- Hocam ne içersiniz? Çay, kahve?
- Hele, bir dur bacı, İhsan gelsin!
Sami ve İmam’ın mideleri zil çalmaktadır, düşünürler ne diyelim şimdi, çayın, kahvenin sırası mı, diye. Eşimde, sormaz tabi ki, açlık Read the rest of this entry »