Hatırlarmısın!
O büyük ve nasırlı ellerinle
Okşarken saçlarımı
O yemyeşil gözlerinle
Nasılda süzerdin beni
Sen hep
Benim için
Ulu çınar gibi
Bir adamdın
Ve sensizliğimin seslenişinde
Üzerimdeki hüznü
Atamadım kederi
Hayrandım sana
Ben hep sana taptım
Hep sendin aşık olduğum
Şimdi ben büyüdüm ama
Hep senin eksikliğini hissettim
Be koca adam
Neden insanların
Hayatın acımasız olduğunu
Söylemedin!
Neden anlatmadın!
Biliyormusun!
Ben hala kıvır kıvır saçlarıyla
Kırmızı terliklerini giymiş
Pencere köşelerinde
Annesini
Babasını bekleyen
O küçük kızım
Ne kadar zor olduğunu
Biliyormusun!
Hala hasretlik çekiyorum
Hep seviyorum
Adım gibi sevilsem
Belkide!
Bu kadar yaralı olmazdım
Kızamıyorum!
Ağlayamıyorum!
Ama haykırıyorum!
Çünkü seviyorum!
Sebebi bilinmez
Cevabı yok
Yüreğim yaralı
O kadar
Senin gibi
Adına
Şanına layık
Bir torun olmak istedim
Hep rüyalarımı süsledin
Yine saçlarımı okşadın
Ve kayıp oldun
Senin yerini paylaşan
Şimdi
Biri daha var
Aynı senin gibi
Dağ gibi bir adam
Korkuyorum ama
Bir o kadar da çok seviyorum
Belki de tapıyorum
Şimdi İstanbul’un soğuk
Sabah saatlerinde
Ezanın sesiyle
Yine sen düştün aklıma
Bense pencere önünde
Yine beklemekteyim
Dahada büyüyüceğim be koca adam
Bak görüyormusun!
Sevdiklerimin hiç biri yok
Her şeyimi rüyalarımla
Yalnızlığımla paylaştım
Ah be koca adam
Özlüyorum!
Seviyorum!
Ama kavuşamıyorum
Kalbim çok ağrıyor
Gözyaşlarım dinmek bilmiyor
Ah be koca adam
Uzun bir yolculuğa çıktım
Hayallerimi aradım ve buldum
Adını Melek koydum
Saf
Temiz dedim
Hayata yeni başlamak isteyenlere
Haber oldum
Sevdim onlarda
Delice sevdim
Yalnızda kalsam sevdim
Kendimi adadım be koca adam
Hatırlıyormusun!
En son bana
”Sen çok büyük bir insan”
Olacaksın demiştin
Ah be koca adam
İşte oldu…!

SEVİL FALAY
23.06.2006 İstanbul

Bu Yazıyı Toplamda 386 Kişi Okudu

Tags: Şair, Sevil Falay, Şiir