AŞK VE İHANET, BİR KILICIN İKİ YÜZÜ(MÜ), ACIMIZA KATTIĞIMIZ İNKAR(MI)

Nasılda acımasızca kıymıştık bu yaralı sevdamıza, ömrümüzün tüketilmiş yıllarına, hüzünle karışık, sevda dolu ihaneti koymuştuk, değil mi bir tanem. Oysa sensizlik, nasılda acıtmıştı beni, çakır yeşili gözlerin, inci tanelerini dökmeye hazırdı hatıralarımda, şimdiki gibi. Onlara bir ömrü emanet edebilirim, ama sana değil be bir tanem, sana değil! Sen düzenin yeminli bekçisi, bense yıkmaya gücü yetmeyen, yeminli düşmanı, bu sevdanın kaderi nasıl olacak bir tanem. Bu yükü ne sen taşıya bilirsin, ne de ben, değil mi? Nasıl bakarım sonra dostlarımın yüzüne, ya sen nasıl bakarsın, bize karşı bu amansız kavganla var oldun, başkomser olman kurtarır mı zannediyorsun seni! Neden geldin yılların yorgunluğunu taşıyan bu bedene ve ne olursa olsun, sen bir gecelik kadınım olamazsın, sen kıysanda sevdan adına ben ve dostlarıma, ben sana kıyamam. Bu kadar zalim olamam, hala bir yanım alabildiğine romantik, bir yanımsa patlamaya hazır bir volkan sanki anlasana! Başımı kaldırdığımda, çakır yeşili gözlerini bana dikerek, beni incelediğini fark ettim. Gülümsemeye çalıştığımda, Aysel:
— Beni bir gecelik dahi olsa, kabul etmeyeceksin anlaşılan, değil mi Mustafa! Bana yalan söyleme, bu bile zor gelecek sana. Bana ve bu elbiseye, bir gecelik dahi olsa katlanmak istemiyorsun değimli? Sadece bir gecelik, belki o zaman vicdanımın o amansız ağırlığı kalkarda omuzlarımdan, doğrulur kalkar da, bakarım etrafıma, ben nerede yanlış yaptım. Bu sevdanın bendeki anlamı ne? Neden bu kadar önemlisin benim için? Sevdam mı, yoksa içimdeki öldürmeye çalışıpta, öldüremediğim küçük Aysel´mi baş kaldıran? Bana yardım etmek zorundasın, aşkımız adına, vicdanın adına sana sesleniyorum! Yardım et bana.
Korktuğum gerçekleşmişti, çakır yeşili gözlerden, şelale misali inci taneleri dökülmeye başlamıştı ve ben, çoktan yenilmiştim sana. Sıkı sıkıya sarıldım, hasretimin acı yükünü bırakarak geçmişe, sarılmak istediğim, yıllarca gelişini beklediğim günlerdeki hayallerim gibi ve günah yıkandı gözlerinin ayasında. Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Öykü, Şair ve yazar

Zaman gece yarısını çoktan geçmişti, gözlerim tavandaki tüm ayrıntılar bakmıştı, ancak ne kadar gördü, bilmiyordum. Sadece o hüzün dolu sesin ve gözlerin vardı tüm gecem boyunca. Ben, düzenin yeminli karşıtı, düzenin savunucusu baş komiser ile olacaktım, ne adına, ne adına olacaktı bu birliktelik, suskun korkularıma sığındım değil mi?
Bazı şeyler yerine oturmaktaydı, geçmişin çıkmaz sokaklarında, yolumu görür hale gelmiştim. Kimi olaylarda tutuklanmış, inanılmaz şekilde bırakılmıştım, beni sen mi koruyordun Aysel, neden, sadece bana olan aşkından mı? Sorulacak ne kadar çok soru var düne dair, cevap verecek misin acaba?
Sorularımın cevabını verecek mi, o inci tanelerini dökmeye hazır, çakır yeşili gözlerine nasıl dayanırım, söylesene bana? Yine mi yenileceğim, tüm kalelerimi zapt mı edeceksin, beni bana bırakarak, hüzün limanlarıma hapsedeceksin? İşte bir tek buna dayanamam, bu acıya katlanamam, oysa hep başım dik yaşamış, hep dik durmuştum yaşam karşısında. En büyük dayanağımın sen olduğunu anladığım anda, omuzlarıma taşınmaz yük, sırtıma kambur ekledin.
Sabahın ilk ışıkları yalarken yeryüzünü, çaresizliğimin girdabında boğulmuş şekilde, tavanı izliyordum. Bütün bir zamanın sonucunda tek yapa bildiğim, sana olan özlem dolu hasretimdi, sen yıllardır içimde kanayan yaram, yürek sızım, öfkeli tutsak başkaldırımda bile, tutunduğum sabrımdın. Anılardan geriye sen ve direnen ben kaldım derken, yıkarak bütün surlarını acımın, sana emanet bırakılmış bağlılığım kaldı değilmi. Kalan ömür çizgilerim, senin vicdan yükünü nasıl taşısın? Taşır mı acaba?
Bunca yıldan sonra ansızın neden gelmiştin, hangi hesabın hesapsızlığına sığınmıştın, ödenecek bedeller ödenmeden neden gelmek ihtiyacını şimdi duymuştun? Beynimin hücrelerinde asılı çengeller, beni huzursuzluğun engin deryalarına atmaktaydı. Ben, her şeye rağmen seninle bir araya gelmeye ve seninle konuşmaya karalıydım. Bir yanım ihanet, bir yanım sevdam ve bense acılarımın ortasında yapayalnız, gözlerim ise tavana mahkum hala.
Artık zamanı gelmişti aramanın, yavaşça elim telefona gitti, numarayı çevirdikten sonra beklemeye başladım. Uzunca bir süre çalmıştı ve kendiliğinden kapandı, şaşkın bir halde telefona bakıyordum. Neden açmadın, oysa dün benimle konuşmaya hazır olduğunu söylemiştin, bu kararından neden vaz geçtin? Beni bir kez daha, yeniden kararsızlığın pençesine hiç acımadan attın, neden be gülüm, neden? Gün tekrar örtüsünü atmıştı sokaklara ve ben aynı yerde oturuyordum, gözlerim bu defa telefona sabitlenmiş bir şekilde bakıyordu. Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Öykü

GİTMİŞTİN VE BANA ANILARI(MI) EMANET ETMİŞTİN

Birazdan, yıllar sonra karşılaşacağım, eski bir dostla olmanın aşırı heyecanını taşıyordum. Ortaokul yıllarımın anıları, birden bire fırlayarak çekmecelerinden, ortalığa saçılmışlardı. Ne kadar çok anılar sıkıştırmışım, küçücük denizime. Benden taşan bu duygular, daha da anlamlandı. Sanki o günlerin yalnızlığını duyumsadım ve ilk telefonu aldığımda yaşadığım şaşkınlığı, ben nasılda mutluyum şu anda.

Geçmişimin ayak sesleri; yürek sancılarım, sevincim, kederim, ansızın çalarak kapımı, saklandıkları köşelerinden çıkarak, sökün etmişlerdi beynimin kıvrımlarına. Neden ve niçin diyerek, sormak istedim, yıllar sonra ki gelişine? Soramadım! İyi ki sormadım, belki de mühür vurdu sevincim dillerime. Başkası değil de, neden sensin, ama senin gelişini yıllarca bekledim ve gelmedin. Kim bilir belkide gelemedin, gelmek istesen de. Fark etmez aslında; gelişinle ne değişecek ki?

Yılları düşündüm, sensiz geçen yılları, anılarım ihanet etmese bana, hatırlayacağım ama hatırlamak istemiyorum galiba! İlk seninle 2’ci sınıfta karşılaşmıştık, ben İzmir’ den gelmiştim, deli dolu, haşarı bir öğrenci, sense sınıfın en güzel ve en uslu kızı. Gözlerin çakır yeşili ve hep hüzünlü bakardı, sanki ağladın, ağlayacaksın ve ben hep senin ağlamandan korkardım. Belki de o günlerden kalma, her kadının gözyaşlarında bende ağlarım.

Zor yıllardı, her yerde çatışmalar devam ederken, insan ölümleri köşe başlarını tutmuştu ve benim kulağım, gözüm dışarıdaki çatışma seslerine odaklanmıştı. Sınıf başkanı ve o dönemin okul lideriydim ve seni koruyan silahşor. Sense suskun bir kabullenişle, yanımda bulunurdun, çoğu zaman silahımı emanet alır, içerde bana teslim ederdin. Benim her karşı çıkmamda, ‘’sen değil başka arkadaş içeriye soksun’’ deyişimde, öylesine hüzünlü ve bir o kadar kararlı bakardın ki, susardım ve sessiz iradene her seferinde yenilirdim. Yenildiğim kendimdi aslında, sana olan sevgime yenilirdim. Ve hayatım boyunca bir tek sen yenmiştin beni ve inciler dökmesinden korktuğum gözlerin. Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Öykü, Yazar

Zor günlerin zulüm rüzgarı
Bu gün 1 Mayıs
Esme biraz
Karanlık zindanların
Solgun çiçeği
Kızıl karanfilim
Aç biraz
Şafak türkülerini
Söyleyen dilim
Bu gün susma
Konuş biraz
Özgürlüğün çocukları
Alanda şimdi
Al gençliğin bayrağını
Alanlara dol biraz
Yaşam sancıda
Doğacak güne
Avuçlarımda güneş
Tut biraz
Sende katıl
Yüreğimdeki Türkiye
Bu gün 1 Mayıs
Coş biraz

FATİH MEHMET YILDIRIM

Tags: 1 MAYIS, Fatih Mehmet Yıldırım

YAŞAM SIRASI SENDE EDİZ, HOŞ GELDİN DÜNYAYA

Küçücük yumuk ellerinle
Güneş sıcaklığında gülüşünle
Dünyaya merhaba diyen bakışınla
Hoş geldin bebeğim
Yaşam merhaba diyor sana
Ediz merhaba
Günler seninle dolacak
Her günde büyüyeceksin
Anlamını öğreneceksin kelimelerin
Eşyaların adlarını
Ve tanırken insanları
Sende katılacaksın hayata
Bazen kızacaksın bizlere
Bazen seveceksin
Anlamayacaksın büyüklerin
Yaptığı işleri
Büyüdükçe biz olacaksın
Biz oldukça
Uzaklaşacaksın çocuk dünyandan
Ne çocuk kal Ediz
Ne de büyü bizim gibi
Sokma yalanı gününe, gecene Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair ve yazar, Şiir, Songül Toker

EGE'NİN ORTASINDA YAŞANAN AŞK VE DÜŞMANLIK(MI) YOKSA BARIŞTAN YANA DOSTLUK(MU) YAŞANACAK

Gecenin koynundayım
İçimde yarına dair
Yaşanmamış ümitler
Belki farkında değilsin
Hayat beklentileriyle
Köşe başında beklemekte
Denizse köpük köpük
Dalgaları vurmakta gemiye
Ege kıyılarında aşk
Hüzünde yaşıyor sessizce
Sanki yaşam durmuş
Küpeşteki panoramasında
Karşıda Ege adaları
Farklı biçimde
İrili, ufaklı
Kimisi kocaman
Girit!
Rodos misali
Bize benziyor belkide Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair ve yazar, Şiir

SEN VE BEN RUHLARIMIZI BİRLEŞTİRDİK ÖMÜR BOYU(MU)

Biliyor musun?
Sevmişim seni kadınım
Ekmeğin
Suya hasreti
Toprağın
Tohuma sevdası gibi
Rüzgarın
Yel değirmeninde
Sessizce dönen
Çarkın ritmik şarkısısın
Aşkın fısıltısında
Yalnızlığım gibisin sen
Baş koymuşum sana
Gecenin karanlığında
Seni sevmek belkide
Kaldırımda ki gölgeme Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair ve yazar, Şiir

YAŞAMIN YALNIZLIĞINA TUTUNAN GÖZLERİMDE SEN VAR(MI)SIN

Sen!
Yalnızlığımın çığlıkları gibisin
Karanlık gecemde
Aydınlığa hasret
Cehennem azabımsın
Uykusuz ve yorgun
Ve unutulmuş anıların
Terk edilmiş sofrasında
Ekmeğin son kırıntısı
Şarabın
İçmekten bıktığım
Son damlasısın sanki
İçimdeki Araf’sın
Kendimde kızarak
Defalarca çarmıha gerdiğim
İçimde öldürdüğüm
Yalnızlığıma gömdüğüm bensin
Unutulmuş şarkının Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

YALNIZLIĞIM VE SEN İLMİK İLMİK ÖRÜLDÜN(MÜ)

Yine gidiyorsun
Yalnızlığının koynuna
Şafaksız akşamların
Bekleyişinde ki sessizliğe
Kim bilir belki
Yarık kalan yürüyüşün
Son adımı
Atılmadı daha
Kaldırıma asılı kaldı
Ayak sesimiz
Bekleyişimiz
Ve sensizliğim
Ucu ucuna eklenmiş
İlmik gibi
Hasretimi örüyorum
Ve demir atmışım
Hüzün limanıma Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

SEN KİM OLMALIYDIN YAŞAMIMIMDA, AŞK VE İNKARI YAŞADIĞIM HASRETİM(Mİ)SİN

Yaşamın anlamını yazdığım
Taş duvarlarda heceler
Senin
Resmini çizdiler bana
Hiç acımadan
Sen yaşam mıydın?
Benim için
Ne anlamın vardı sanki
Sıradan bir kadındın
Dünyamın yalnızlığını paylaşan
Öylemi idin gerçekten
Sen kimdin
Neden geldin
Suskun güncelerime
Bir harf bile değilken
Kocaman bir romanımı
Nasılda doldurdun
Habersizce
Ne kelimelerim hazırdı buna
Ne de ben
Çoğu zaman
Korkularıma sığınıp
Sana geldiğimde
Aşkında öfken gizliydi
Kaçtığımda Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

SUSTUKÇA KONUŞTU İHANET VE AŞK, KENDİNDE KENDİNİ İNKAR ETTİ(Mİ)

Kadınla erkek
Topladıkça birer birer
Kayb oldular
Kimliklerinin kimliksizliğinde
Önce acılarını çoğalttılar
Sonrasında
Kabuklar bağladılar
Salyangozlar misali
Oysa
Denizde değildi ortamları
Yalnızlık ve hüzünle
Gemiler misali
Bağlanmışlardı limana
Yosun tutmuştu her yanları
Ve aşk
Küsmüştü onlara
Kadın inadına
Tutunmuştu erkeğin gözlerine
Erkekse
Uzaktı kadının limanına
Sadece duygularında karmaşa
Ve bir bekleyiş vardı
Hayallerinin orta yerinde
Emin olmadığı
Çerçevesiz bir resim
Küçücük ev hayali kadına Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair ve yazar, Şiir

Bombalar yapmayı
Atmayı da öğrendik
Gökyüzünü
Boydan boya
Durmadan aşmayı da
Bir insanlığı öğrenmedik
Birde sevmeyi anne
Atomu bölmeyi
Şehirlerin defterini dürmeyi
Ay’dan gezegenleri
Kolayca fethetmeyi
Bir insanlığı yüceltemedik
Birde sevmeyi anne
Dünyamızı kirletmeyi
Çocukları öldürmeyi
Yeşili yok etmeyi becerdikte
Bir insanlığı beceremedik
Birde sevmeyi anne
Televizyon başına kurulup Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

ŞİDDET VE ZULÜME KARŞI, DOLDURDUK ALANLARI, EMEK VE BARIŞ ADINA(MI)

Zor günlerin zulüm rüzgarı
Bu gün 1 Mayıs
Esme biraz
Karanlık zindanların
Solgun çiçeği
Kızıl karanfilim
Aç biraz
Şafak türkülerini
Söyleyen dilim
Bu gün susma
Konuş biraz
Özgürlüğün çocukları
Alanda şimdi
Al gençliğin bayrağını
Alanlara dol biraz
Yaşam sancıda
Doğacak güne
Avuçlarımda güneş
Tut biraz
Sende katıl
Yüreğimdeki Türkiye
Bu gün 1 Mayıs
Coş biraz

FATİH MEHMET YILDIRIM
01.05.05 MANNHEIM MARK PLATS SAAT 11.09

Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

SEVDANIN ÇIĞLIĞINA ASILI KALMIŞ ZAMANDA, AŞKTA İHANET GİZLİ(Mİ)

Yaşamın renkleri var
Her parçasında
Kendini bulduğun
Ve sorduğun
Arayıp durduğun
Ve bulduğunda
Sanki
O değil sanıp
Tekrar
Arayışta sorduğun
Kendini arıyorsun
Değilmi
Kimliksiz kalmışız
Yaşamın çaresizliği
Esir almış bizi
Umarsız çığlıklarımız
Asılı kalmış göğe
Bıtkın dünyalara
Emanet bırakarak beni
Zamanın bekleyişinde
Kendini arıyorsun
Ve beni
Aradığın seslenişinde

Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

HEP BİR YANIMIZ ÇOCUK VE BİR YANIMIZ BAHAR KALSIN(MI)

- Gördün mü?
- Millet aşıkmış bana
Evet gördüm
Ama neden şaşırdın
- Yo!
- Şaşırmadım
Hoş
Ve güzel kadınsın
Ve sana
Aşık olmaları
Normal değilmi
Ömür hanım
- Ben kendimi
- Boş bir çuval gibi
- Hissediyorum bu aralar
- Fatih Sultan Mehmed’im
Ömür hanım
Bahar geldi
Ve bu mevsimde
Karamsarlığa yer yok
- Benim ki
- Güz sohbeti
- Hüzünlü
- Ve yalnızlık kokuyor
Börtü böcek
Dansa hazırlanıyor Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

YAŞAMIN SARP YOLLARINDA YÜRÜRKEN, ŞİMDİ AYDINLIKTASIN VE DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN YOKSA YENİ(Mİ) DOĞDUN

Seni ilk tanıdığım gün
Hüzün bakıyordu gözlerin
Şefkate
Ve korunmaya muhtaç
Sevmeye
Ve sevilmeye aç
Nefretin bilenmişti
Yalnızlığında
Sanki!
Dünyayı yakıp kavurmak
Volkan olup
Lavlarında var olmak
Küserek yaşama
Acılara tutunarak
Yaşamaya çalışıyordun
Gecelerinin suskunluğuna
Sabrını eklemiştin
Ve yarınlara dair
Umutlarında Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

ZAMANIN BAŞLADIĞI YERDE İNSAN, ARAF'ININ SUSKUNLUĞUNU YAŞIYORDU(MU)

İnsanın yaşam kaynakları oluşurken, kendisiyle barışık yaşayabilmesinin en önemli araçlarından birisi, ihanet ve farkındalıktır. İnsanın kendinde sorguladığı, yaşamının devamında önem verdiği, diğer bir var oluş durumu ise, gerçekliliği kendine göre kurgulayarak kabulleniştir. Var olanı şekillendirmek ve anlamlandırmak için, kendisinde oluşturduğu imgeler, kendisinin ifade tarzını oluşturur. Aslında bu, kendisinde var ettiği tecrübeler ile anlamlandırmayı sağlayan dil arasında ki çelişkisiz çelişkisidir.

Ana dilde kendisini ifade etmeye çalışırken, aslında kendisinde oluşturduğu imgeleri ifade etmeye çalışıyor, burada konuşma dili ile yazım dili arasındaki farklılık var oluş olarak şekillendikçe, farkındalık başlıyor. Kendisinin yaşam süreci içinde oluşturduğu imgesel ifade ile kelimelerin anlamlandırılması, kişinin kullandığı kelimeler farklılık göstermeye ve süreç içinde anlamlarını kendisinin oluşturduğu, imgesel dili geliştirmeye doğru yöneltir. Aslında bu şizofrenik bir durumdur, kendisinde yaratmaya çalıştığı gerçekliliği ifade ediş tarzında, insan farklı gerçeklilik ile aynısal kelimeler kullanarak, farklı ifade tarzına yönelmesi, kendisinde yaşadığı ve anlamlandırmadığı uyumsal travmasını (kişisel depremini, sarsıntısını) yaşar. Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Felsefe, makale

BİR TANEM AŞK İHANETE GEBEDİR, SEVGİ SADAKATA(MI)

Sevdalar paramparça
Anılar misali
Savrulmuşlar zamana
Yüreğim kırık dökük
Fırtınalardan artta kalan
Yelkenleri delik deşik
Tekne gibiyim
Biliyorsun
Yorgun ve çaresiz
Bir başımayım
Kim bilir
Nerede kayıp ettim
Çocukluğumun sevincini
Ama bir yanım
Hep çocuk hala
Bunu sende biliyorsun
Geriye kalansa
Bana yaşamda
Toparlıyorum
Hüzünleri birer birer
Aşklar sonrası
Kendimi sorguluyorum Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

AŞK YAŞAMIN HEDİYE PAKETİ, AÇMAYI BAZEN UNUTUR(MUY)UZ

Yağmur yağıyordu
Hava Sisliydi
Yalnızlığımın
İz düşümleri
Sende gizliydi
Aşka dair ne varsa
Yaşanmış
Ancak bitmemişti
Yaşanacakları
Umursamadan
İşte gidiyorsun
Gözlerinde
Sanki
Şimşekler çakıyor
Yağdı yağacak
Çorak bozkırıma
Suskunluğun çağrısı
Suskun
Sağır odalarında
Beklemekte
Gitme demiyorum
Haklısın Gülbeyaz Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

HİCAZ MAKAMINDA HÜZÜN KOKUYOR, AŞKIN GECELERİNDE SUSKUNUM(MU)

Gramofonda taş plak
Hüzün dolu
Hicaz makamı
Al gözyaşımı
Sakla göğsünde
Vakit
Sabahsız gecelerin sonu
Biraz sonra
Yaslanarak gölgeme
Kendimi
Mannheim sokaklarında
Vuracağım
Yasımı tutma sakın
Ardımdan ağlama
Vefalım
Ben olmayan zamanda
Var olacağım
Gelirsen eğer bana
Dudağının rengi şarabı
Unutma sakın
Ben gecende
Sarhoş olacağım
Plak sustu bizim gibi
Hüznü tatmakta
Hoşça kal yürek sızım Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

SEVDALIM! GELİŞİNLE AŞK, GİDİŞİNLE HÜZÜN OLDU(MU)

Sensizliğin
Beklentisiz dönencelerinde
Savrulurum
Aşk nerdesin
Geceler boyu
Seni özlerim
Başımda rüzgarın
Eser inceden
Suskunluğumda
Seni yaşarım
Yalnızlığın izdüşümleri
Ağlamsı zamana tutunarak
Tutunarak gözlerine
Sabrıma
Sabır eklerim
Karanlıklarda ararım seni
Kim bilir
Sen buradasın
Beklemektesin beni
Sanki
Geç kalmışım
Gideceksin
Korkularım çoğalarak
Sokaklardan geçerken
Sen ordasın sanki
Her köşe başı
Sana ulaşmakta
Sabırsız bacaklarım Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN, MUTLU OLSUN VE SEN HİÇ BÜYÜME EMİ.

Dışarıda hasret
Çatışma sesleri
Ve savaş ortasında
Büyümekte yaşıtların
Gece yarılarında
Korkularla
Fırlamaktalar yataklarından
Ve açlık kol gezmekte
Dünyanın
Bir çok ülkesinde
En çokta
Çocuklar ölmekte
Biliyormusun Oğuz’um
Sana mutlu
Güzel toprakların
Doğanın türküsünü
Armağan etmek isterdim
Annende
Sazının teline
Vururdu mızrabıyla
Güzel sesiyle
Türküler söylerdi
Ali’yle
Ben ve Songül Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

AŞK, EŞKİYANIN YAŞAMDA DİRENİŞİ, ÖLÜMDE TESLİMİYETİ(Mİ)

Ondandır
Bu başeğmez
İsyankar duruşum
Aşkının önünde
Sevdalandığım
Gözlerin
Dağlar gibi
Aşılmaz
Ve sarp
İsyanımın dorukları
Dışarda tutsaklık
İçerde özgürlük
Savaş halidir
Kendimde
Aşk
Eşkiyanın kimliğidir
Başeğemeyen gecelerde
Tutkulu ve korkak
Sığınmak
Sendeki bana
Üşümek ve sonra
Tutuşmak tende
Eşkiyanın
Nabız atışları gibi
Hasrettir kendine
Aşk Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

SİZLER YAŞIYORSUNUZ HALKINIZIN BAĞRINDA, ÇAĞININ SON ROMANTİKLERİ

Birazdan!
Ayak sesleri duyulacak
Beni bekleyen celladımın
Yağlı ilmiği hazırlamış
Sevmekse suçum
Kendimden öte
İnsanı yüreğimde
Sadece!
20 bin lira
Değer biçmişler yaşamıma
Daha büyümeden Murat
Koşmadan parklarda
Ve ben sana
Doyamadan daha
Birazdan son güneşin
Tanığı olacağım
Bırakırken kendimi
Zulüm duvarlarında
Yankılanırken sloganlarım
Susmadım!
Susmayacağım!
Tanığıyım anne
Ben bu çağın
Unutma annem Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

BİZ HALKIMIZIN YÜREĞİNDE, SİZ NEREDE YAŞIYORSUNUZ. YAŞIYORMUSUNUZ?

Biliyormusun!
Meçhul sevgili
Sana dair
Birkaç satır
Bırakmak isterdim
Giderken darağacına
Yüreğimde!
İnsana dair ne varsa
Dökmek isterdim
Beyaz sayfalara
Ve haykırmak isterdim
Yağlı ilmiğin altında
Nasıl sloganlarımla
Çınlatacaksam Akyazı’yı
Yani!
İzmit’in karanlığını
Yırtmak isterdim
Ve yargıladı tarih bizi
Ve yargıladık zindanlarda
12 Eylül faşizmini
O bize yağlı ilmiği
Bizse ona Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

BEKLERKEN SEVDAYI, HÜZÜN DOLDU ANILAR(MI)

Sevdalım,
Aşk!
Seninle güzel
Ayrılık!
Seninle hüzündü
Bende başlayan yalnızlık
Sende yaşanan
Baharsız bahçeyiydi
Ve tüm çiçekler soldu
Bende
Ölümsüz deli duygular
Sende
Bırakılmış anılar
Limanlarda bekleyen
Tekneler misali Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir, Yazar

SEN SEN İSEN, AYNADAKİ KİM O ZAMAN,

İnsanın var oluşundan itibaren, insanın bilinç ve yaşamını oluşturan, onun temel ana gelişimi sağlayan en önemli etmen farkındalık ve şartlanma üzerine kurulmuş mekanizmadır. İnsanın temel var oluş güdüsünü tetikleyen ve ona anlam kazandıran şartlanma, insanın tüm bireysel ve toplumsal sürecinin en önemli köşebendidir. İnsan; bilincini oluşturma sürecinde, bu iki temel mekanizma üzerinde kendini şekillendirir, var olan temel öğrenme edinimini tetikleyen önce meraktır, sonrası deneyimleme ve sonuç olarak bilincinde tanım yaratırken, şartlanmayı oluşturur.

Ateş yakar sürecini kısaca takip edelim, kişi önce ısınma veya pişirme amaçlı ateşe doğru merak güdüsü ile yönelir, onu anlamak için insan olarak temel duyularını harekete geçirerek, onu kendinde deneyimleme amacı ile koşul yaratır. Gözle ışığı, kokuyla yanmayı, yaklaştıkça ısıyı deneyimler, ancak bu şartlanma sonucunu oluşturmaz, çünkü koşul tamamlanmamıştır hala, eksik olan direkt deneyimleme bilincini oluşturacak sonuç çıkarma koşulu yaratılmaktır. Bu çıkarım için temas şartı oluşturarak, uzaktan görsellik yerine eylemlilik yaratarak, deneyimi tamamlamak için sonuç çıkarılır. Bu da elle tutma sonucu yanma ve yanmanın bilinçte yarattığı ateş yakar inancının oluşmasıdır. Bu deneyle sonuçlanan ise ateşi tutmak için, mutlaka yakma yaratmayacak yan öğeye, yani maşa ve benzeri alete veya onu yaratmak için, bilinç içi tasarıma ihtiyaç duyulmaya başlanmıştır. Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, makale, Yazar

Aşk çağrısında bu gece
Çığlıklarında duyumsanıyor
Bense sessiz ve sensiz
Hangi akşamların
Yorgun beklentilerini
Bırakarak şafağa
Kendi anılarımı
Gömüyorum yalnızlığıma
Biliyorum!
En zorudur beklemek
Sanki
Yalnızlığa demir atmışım
Her gölge sensin
Ben seninle beraber
Senden uzakta yaşarken
Aşk arka bahçede
Hüzün yağmurlarıyla ıslanır
Aşk çağrısını beklemekte
Ve ben
Hala sensiz Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir

ACILARIMDAN ARTTA KALAN BEN VE ANILAR(MI) SADECE

Sen
Yalnızlıktan gelirken
Sevdaların şafağını özlerdin
Gözlerinde sevinç
Yüreğinde
Aşk gizzemlerini özlerdin
Nasılda acımasız
Silindirinde hayat
Parçalamıştı seni
Bitkin günlerinde kaldı
Biten evliliklerde
Parçalanmış resimler
Ve dağılmış anılarda
Çocuksu bakışların
Seni üzen acıların
Çökmüştü benliğine
Sanki!
Senden arta kalan sevdalar
Maziye gömülmüştü
Ağıtlar vardı dünde
Hüzünler bu günde
Ya yarın Read the rest of this entry »

Tags: Fatih Mehmet Yıldırım, Şair, Şiir